Bakit Pinahihintulutan ng Mapagmahal na Diyos ang Pagdurusa, Sakit at Kamatayan?

Sa iba’t ibang dahilan na itinatanggi ang pagkakaroon ng isang makapangyarihan-sa-lahat at mapagmahal na Lumikha, ito ang madalas na nangunguna sa listahan. Ang lohika ay tila medyo prangka. Kung ang Diyos ay makapangyarihan sa lahat at mapagmahal kung gayon makokontrol Niya ang mundo at makokontrol ito para sa ating kapakanan. Ngunit ang mundo ay puno ng pagdurusa, sakit at kamatayan na ang Diyos ay hindi dapat umiral, wala ang lahat ng kapangyarihan, o marahil ay hindi mapagmahal. Isaalang-alang ang ilang mga saloobin mula sa mga nagtalo sa puntong ito.

“Ang kabuuang halaga ng pagdurusa bawat taon sa natural na mundo ay lampas sa lahat ng disenteng pagninilay-nilay. Sa minutong kailangan kong buuin ang pangungusap na ito, libu-libong hayop ang kinakain ng buhay, marami pang iba ang tumatakbo para sa kanilang buhay, humahagulgol sa takot, ang iba ay dahan-dahang nilalamon mula sa loob ng mga gumagapang na parasito, libu-libo sa lahat ng uri ang namamatay sa gutom, uhaw at sakit.”
Dawkins, Richard, “God’s Utility Function,” Scientific American, vol. 273 (Nobyembre 1995), pp. 80‑85.

Ang malupit at hindi maiiwasang katotohanan ay ang lahat ng buhay ay nakabatay sa kamatayan. Ang bawat karnivorous na nilalang ay dapat pumatay at lamunin ang isa pang nilalang. Paano magagawa ng isang mapagmahal na Diyos ang gayong mga kakila-kilabot? Tiyak na hindi lampas sa kakayahan ng isang diyos na alam ang lahat na lumikha ng mundo ng hayop na maaaring mapanatili at mapanatili nang walang pagdurusa at kamatayan.
Charles Templeton, Paalam sa Diyos. 1996 p 197-199

Ang pagsisid sa tanong na ito, gayunpaman, mabilis nating makikita itong mas kumplikado kaysa sa maaaring lumitaw sa una. Ang pag-alis sa Lumikha ay nag-crash sa isang kontradiksyon. Ang pagkaunawa sa kumpletong sagot ng Bibliya sa tanong na ito ay nagbibigay ng makapangyarihang pag-asa sa harap ng pagdurusa at kamatayan.

Pagbuo ng Biblical WorldView

Isaalang-alang natin ang tanong na ito sa pamamagitan ng maingat na paglalatag ng Biblikal na pananaw sa mundo. Ang Bibliya ay nagsisimula sa saligan na ang Diyos ay umiiral at na Siya ay talagang makapangyarihan sa lahat, makatarungan, banal at mapagmahal. Sa madaling salita, Siya ay palaging.Ang kanyang kapangyarihan at pag-iral ay hindi nakasalalay sa anumang bagay. Ang aming unang diagram ay naglalarawan nito.

Ang Biblikal na pananaw sa mundo ay nagsisimula sa saligan ng isang makapangyarihang Lumikha.

Ang Diyos, mula sa kanyang sariling kalooban at kapangyarihan pagkatapos ay nilikha ang kalikasan mula sa wala. Inilalarawan namin ang kalikasan sa pangalawang diagram bilang isang bilugan na kayumangging parihaba. Ang parihaba na ito ay kinabibilangan at naglalaman ng lahat ng mass-energy ng uniberso pati na rin ang lahat ng pisikal na batas kung saan tumatakbo ang uniberso. Bilang karagdagan, ang lahat ng impormasyong kinakailangan upang lumikha at mapanatili ang buhay ay kasama dito. Kaya, ang DNA na nagko-code para sa mga protina na gumagamit ng mga pisikal na batas ng kimika at pisika ay kasama rin sa Kalikasan. Malaki ang kahon na ito, ngunit ang mahalaga, hindi ito bahagi ng Diyos. Ang kalikasan ay naiiba sa kanya na kinakatawan ng kahon ng Kalikasan bilang hiwalay sa ulap na kumakatawan sa Diyos. Ginamit ng Diyos ang kanyang kapangyarihan at kaalaman upang likhain ang Kalikasan, kaya inilalarawan natin ito sa pamamagitan ng palaso mula sa Diyos patungo sa Kalikasan.

Nilikha ng Diyos ang kalikasan na sumasaklaw sa Mass-Energy ng Uniberso at mga pisikal na batas nito. Ang kalikasan at ang Diyos ay magkaiba.

Nilikha ang sangkatauhan ayon sa Larawan ng Diyos

Pagkatapos ay nilikha ng Diyos ang tao. Ang tao ay binubuo ng materya-enerhiya gayundin ng parehong biological na impormasyon ng DNA na binuo gaya ng iba pang paglikha. Ipinakikita namin ito sa pamamagitan ng paglalagay ng tao sa loob ng kahon ng kalikasan. Ang kanang anggulong arrow ay naglalarawan na binuo ng Diyos ang tao mula sa mga elemento ng kalikasan. Gayunpaman, nilikha din ng Diyos ang hindi materyal, espirituwal na mga sukat sa tao.  Tinatawag ng Bibliya ang pantanging katangiang ito ng tao bilang ‘ginawa ayon sa larawan ng Diyos’ (ginalugad pa dito).  Sa gayon ang Diyos ay nagbigay ng espirituwal na mga kakayahan, kakayahan at katangian sa tao na higit pa sa enerhiya ng materyal at pisikal na mga batas. Inilalarawan namin ito sa pangalawang arrow na nagmumula sa Diyos at direktang papunta sa tao (na may tatak na ‘Larawan ng Diyos’).

Sister Nature, hindi Inang Kalikasan

Parehong kalikasan at tao ay nilikha ng Diyos. Ang tao ay binubuo ng materyal, at naninirahan sa loob, Kalikasan. Kinikilala natin ito sa pamamagitan ng pagbabago ng kilalang kasabihan tungkol sa ‘Inang Kalikasan’. Ang Kalikasan ay hindi ang ating Ina, ngunit ang Kalikasan ay ating kapatid. Ito ay dahil, sa Biblikal na pananaw sa mundo, ang Kalikasan at Tao ay nilikha ng Diyos. Ang ideyang ito ng ‘Kapatid na Kalikasan’ ay nakukuha ang ideya na ang tao at Kalikasan ay may pagkakatulad (tulad ng mga kapatid na babae) ngunit gayundin na sila ay parehong nagmula sa parehong pinagmulan (muli gaya ng mga kapatid na babae). Ang tao ay hindi nagmula sa kalikasan ngunit binubuo ng mga elemento ng kalikasan.

Nature is our ‘Sister’, not Mother Nature

Kalikasan: Hindi Makatarungan at Amoral – Bakit Panginoon?

Ngayon ay napagmasdan natin na ang Kalikasan ay malupit at hindi kumikilos na parang may kahulugan ang katarungan. Idinaragdag namin ang katangiang ito sa Kalikasan sa aming diagram. Si Dawkins at Templeton ay masining na ipinahayag ito sa itaas.Kasunod ng kanilang pahiwatig, nagmumuni-muni tayo sa Lumikha at nagtatanong kung paano Niya nagawa ang gayong amoral na Kalikasan. Ang pagmamaneho ng moral na argumento ay ang ating likas na kapasidad para sa moral na pangangatwiran, na napakahusay na ipinahayag ni Richard Dawkins.

Ang pagmamaneho sa ating moral na mga paghuhusga ay isang unibersal na moral na gramatika …  Tulad ng wika, ang mga prinsipyong bumubuo sa ating moral na gramatika ay lumilipad sa ilalim ng radar ng ating kamalayan”
Richard Dawkins, The God Delusion. p. 223

Ang Sekular na Pananaw sa Daigdig – Inang Kalikasan

Ang hindi paghahanap ng sagot na gusto natin ng marami ay tinatalikuran ang paniwala ng isang transendente na lumikha na parehong lumikha ng kalikasan at sangkatauhan. Kaya ngayon ang ating pananaw sa mundo ay naging sekular at ganito ang hitsura.

Inalis natin ang Diyos bilang dahilan na lumikha sa atin, at sa gayon ay inalis din natin ang pagkakaiba ng tao na nagtataglay ng ‘Ang larawan ng Diyos’. Ito ang pananaw sa mundo na isinusulong nina Dawkins at Templeton, at lumaganap sa kanlurang lipunan ngayon. Ang natitira na lang ay Kalikasan, ang mass-energy at physical laws. Kaya binago ang salaysay para sabihing nilikha tayo ng Kalikasan. Sa salaysay na iyon, ang naturalistic evolutionary process ang nagbunga ng tao. Natural na sa pananaw na ito ay, talagang ating Ina. Ito ay dahil ang lahat ng tungkol sa atin, ang ating mga kakayahan, kapasidad at katangian ay dapat na nagmumula sa kalikasan, dahil walang ibang dahilan.

Ang Moral Dilemma

Ngunit dinadala tayo nito sa ating dilemma. Ang mga tao ay mayroon pa ring moral na kapasidad, na inilalarawan ni Dawkins bilang isang ‘moral grammar’. Ngunit paano ang isang amoral (hindi imoral gaya ng sa masamang moralidad, ngunit ang amoral sa moralidad na iyon ay sadyang hindi bahagi ng makeup). Ang kalikasan ay gumagawa ng mga nilalang na may sopistikadong moral na gramatika? Sa ibang paraan, ang moral na argumento laban sa Diyos na namumuno sa isang di-makatarungang mundo, ay nagpapalagay na talagang may katarungan at kawalang-katarungan.Ngunit kung aalisin natin ang Diyos dahil ang mundo ay ‘di-makatarungan’ kung gayon saan natin kukunin ang ideyang ito ng ‘katarungan’ at ‘kawalang-katarungan’ upang magsimula? Ang kalikasan mismo ay hindi nagpapakita ng pahiwatig ng isang moral na dimensyon na kinabibilangan ng katarungan.

Isipin ang isang uniberso na walang oras. Maaari bang maging ‘huli’ ang isang tao sa gayong uniberso? Maaari bang maging ‘makapal’ ang isang tao sa isang dalawang dimensional na uniberso? Katulad nito, napagpasyahan namin na ang amoral na Kalikasan ay ang aming tanging layunin. Kaya’t nakita natin ang ating sarili sa isang amoral na uniberso na nagrereklamo na ito ay imoral? Saan nanggagaling ang kakayahang umunawa at mangatuwiran sa moral?

Ang simpleng pagtatapon sa Diyos mula sa equation ay hindi malulutas ang problema na sina Dawkins at Templeton ay napakahusay na binibigkas sa itaas.

Ang Paliwanag sa Bibliya para sa Pagdurusa, Sakit at Kamatayan

Sinasagot ng Biblikal na pananaw sa mundo ang problema ng sakit ngunit ginagawa ito nang hindi lumilikha ng problema sa pagpapaliwanag kung saan nagmula ang ating moral na gramatika. Hindi basta-basta pinatutunayan ng Bibliya ang Teismo, na mayroong Diyos na Lumikha. Ipinapahayag din nito ang isang sakuna na pumasok sa Kalikasan. Ang tao ay naghimagsik laban sa kaniyang Maylalang, sabi ng Bibliya, at ito ang dahilan kung bakit may pagdurusa, kirot at kamatayan. Suriin ang account dito na may mga ramification na nabaybay dito rin.

Bakit pinahintulutan ng Diyos ang pagpasok ng sakit, pagdurusa at kamatayan bilang resulta ng paghihimagsik ng tao? Isaalang-alang ang pinakabuod ng tukso at sa gayon ay ang paghihimagsik ng tao.

Sapagkat alam ng Diyos na kapag kumain kayo mula roon ay madidilat ang inyong mga mata, at kayo ay magiging katulad ng Diyos, na nakakakilala ng mabuti at masama.”
Genesis 3:5

Ang unang mga ninuno ng tao ay tinukso na “maging katulad ng Diyos, na nakakaalam ng mabuti at masama”.  Ang ‘pag-alam’ dito ay hindi nangangahulugan ng pag-alam tulad ng sa kahulugan ng pag-aaral ng mga katotohanan o katotohanan tulad ng alam natin sa mga kabiserang lungsod sa mundo o alam ang mga multiplication table. Alam ng Diyos, hindi sa kahulugan ng pag-aaral, kundi sa kahulugan ng pagpapasya. Nang magpasya kaming ‘kilala’ tulad ng Diyos kinuha namin ang mantle upang magpasya kung ano ang mabuti at kung ano ang masama. Pagkatapos ay maaari naming gawin ang mga patakaran ayon sa aming pinili.

Mula noong nakamamatay na araw na iyon, dinala ng sangkatauhan ang likas na ugali at likas na pagnanais na maging kanyang sariling diyos, na nagpapasya para sa kanyang sarili kung ano ang magiging mabuti at kung ano ang magiging masama. Hanggang sa puntong iyon ay ginawa ng Diyos na Lumikha ang Kalikasan bilang ating magiliw at mahusay na naglilingkod na kapatid. Ngunit mula sa puntong ito sa Kalikasan ay magbabago. Ipinag-utos ng Diyos ang isang Sumpa:

Sumpain ang lupa dahil sa iyo;
sa pamamagitan ng masakit na pagpapagal ay kakain ka ng pagkain mula rito
lahat ng mga araw ng iyong buhay.
18 Magbubunga ito ng mga tinik at dawag para sa iyo,
at kakainin mo ang mga halaman sa parang.
19 Sa pamamagitan ng pawis ng iyong noo
kakainin mo ang iyong pagkain
hanggang sa bumalik ka sa lupa,
mula roon ay kinuha ka;
para kang alikabok
at sa alabok ka babalik.”
Genesis 3: 17-19

Ang Papel ng Sumpa

Sa Sumpa, binago ng Diyos, wika nga, ang Kalikasan mula sa ating kapatid tungo sa ating step-sister. Sa mga romantikong kwento, ang mga step-sister ay nangingibabaw at ibinababa ang pangunahing tauhang babae. Katulad din, ang ating step-sister, si Kalikasan, ay tinatrato tayo ngayon nang malupit, na nangingibabaw sa atin ng pagdurusa at kamatayan. Sa ating katangahan naisip natin na tayo ay maaaring maging Diyos. Ang kalikasan, bilang ating malupit na step-sister, ay patuloy na nagbabalik sa atin sa realidad. Ito ay patuloy na nagpapaalala sa atin na, bagaman maaari nating isipin kung hindi, tayo ay hindi mga diyos.

Ang Parabula ng Nawalang Anak ay si Hesus ang naglalarawan nito. Gusto ng hangal na anak na lumayo sa kanyang ama ngunit nalaman niyang mahirap, mahirap at masakit ang buhay na kanyang tinatahak. Dahil diyan, sabi ni Jesus, ‘namulat ang anak’. Sa talinghagang ito tayo ang hangal na anak at ang kalikasan ay kumakatawan sa mga paghihirap at gutom na sumasalot sa kanya. Ang kalikasan bilang ating step-sister ay nagpapahintulot sa atin na iwaksi ang ating mga hangal na imahinasyon at mamulat tayo.

Ang mga teknolohikal na tagumpay ng sangkatauhan sa nakalipas na 200 o higit pang mga taon ay higit na nagpapagaan sa mabigat na kamay ng kanyang step-sister sa kanya. Natuto kaming gumamit ng enerhiya kaya ang aming pagpapagal ay hindi gaanong masakit kaysa sa nakaraan. Malaki ang naitulong ng medisina at teknolohiya sa pagbawas ng mahigpit na pagkakahawak ng Kalikasan sa atin. Bagama’t tinatanggap natin ito, isang resulta ng ating pagsulong ay sinimulan nating bawiin ang ating mga maling akala. Kami ay nalinlang sa pag-iisip sa ilang paraan na kami ay mga autonomous na diyos.

Isaalang-alang ang ilang mga pahayag mula sa mga kilalang nag-iisip, siyentipiko at social influencer na nangunguna sa mga kamakailang pag-unlad ng tao. Tanungin ang iyong sarili kung ang mga ito ay hindi tumpak nang kaunti at komplikado.

Sa wakas, alam ng tao na siya ay nag-iisa sa walang pakiramdam na kalawakan ng sansinukob, kung saan siya lumitaw sa pamamagitan lamang ng pagkakataon. Ang kanyang kapalaran ay wala saanman nabaybay, ni ang kanyang tungkulin. Ang kaharian sa itaas o ang kadiliman sa ibaba: siya ang pumili.
Jacques Monod

“Sa ebolusyonaryong pattern ng pag-iisip ay wala nang pangangailangan o puwang para sa supernatural. Ang lupa ay hindi nilikha, ito ay umunlad. Gayon din ang lahat ng mga hayop at halaman na naninirahan dito, kabilang ang ating mga tao, isip at kaluluwa pati na rin ang utak at katawan. Gayundin ang relihiyon… Ang ebolusyonaryong tao ay hindi na maaaring magkanlong mula sa kanyang kalungkutan sa mga bisig ng isang divinized father figure na siya mismo ang lumikha…”
Sir Julian Huxley. 1959. Remarks sa Darwin Centennial, Unibersidad ng Chicago. Apo ni Thomas Huxley, si Sir Julian din ang unang direktor heneral ng UNESCO

‘May mga motibo ako sa ayaw kong magkaroon ng kahulugan ang mundo; dahil dito ay ipinapalagay na wala ito, at nagawang walang anumang kahirapan na makahanap ng mga kasiya-siyang dahilan para sa pagpapalagay na ito. Ang pilosopo na walang kabuluhan sa mundo ay hindi eksklusibong nag-aalala sa isang problema sa purong metapisika, nababahala din siyang patunayan na walang wastong dahilan kung bakit hindi niya dapat gawin ang gusto niyang gawin, o kung bakit hindi dapat gawin ng kanyang mga kaibigan. Agawin ang kapangyarihang pampulitika at pamahalaan sa paraang sa tingin nila ay higit na kapaki-pakinabang sa kanilang sarili. Para sa aking sarili, ang pilosopiya ng kawalang-kabuluhan ay mahalagang instrumento ng pagpapalaya, sekswal at pampulitika.’
Huxley, Aldous., Ends and Means, pp. 270 ff.

Hindi na namin nararamdaman ang aming sarili na mga panauhin sa bahay ng ibang tao at samakatuwid ay obligado na gawin ang aming pag-uugali na sumunod sa isang hanay ng mga dati nang umiiral na panuntunan sa kosmiko. Ito ang ating nilikha ngayon. Ginagawa namin ang mga patakaran. Itinatag namin ang mga parameter ng katotohanan. Nilikha natin ang mundo, at dahil ginagawa natin ito, hindi na tayo nakadarama ng mga puwersa sa labas. Hindi na natin kailangang bigyang-katwiran ang ating pag-uugali, dahil tayo na ngayon ang mga arkitekto ng sansinukob. Wala tayong pananagutan sa labas ng ating sarili, sapagkat tayo ang kaharian, ang kapangyarihan, at ang kaluwalhatian magpakailanman.
Jeremy Rifkin, Algeny Isang Bagong Salita—Isang Bagong Mundo, p. 244 (Viking Press, New York), 1983.  Si Rifkin ay isang ekonomista na dalubhasa sa epekto ng agham at biotechnology sa lipunan.

Ang Sitwasyon na Kinalalagyan Ngayon – Ngunit may Pag-asa

Ang Bibliya ay nagbubuod kung bakit ang pagdurusa, sakit at kamatayan ay katangian ng mundong ito. Ang kamatayan ay dumating bilang resulta ng ating paghihimagsik. Ngayon ay nabubuhay tayo sa mga kahihinatnan ng paghihimagsik na iyon.

12 Ang kasalanan ay pumasok sa sanlibutan sa pamamagitan ng isang tao, at ang kamatayan ay pumasok sa pamamagitan ng kasalanan. Dahil dito, lumaganap ang kamatayan sa lahat ng tao sapagkat ang lahat ay nagkasala.
Romans 5:12

Kaya ngayon nabubuhay tayo sa pagkabigo. Ngunit ang kuwento ng ebanghelyo ay nagbibigay ng pag-asa na ito ay magwawakas. Darating ang kalayaan.

‘Sapagka’t ang nilalang ay sumailalim sa kabiguan, hindi sa sarili nitong kagustuhan, kundi sa kalooban ng nagpasakop dito, sa pag-asa na ang nilalang mismo ay palalayain mula sa pagkaalipin nito sa kabulukan at dadalhin sa maluwalhating kalayaan ng mga anak ni Diyos.

Alam natin na ang buong sangnilikha ay humahagulgol gaya ng sakit ng panganganak hanggang sa kasalukuyan
Romans 8:20-22

Ang muling pagkabuhay ni Hesus mula sa mga patay ay ang ‘mga unang bunga’ ng pagpapalaya na ito‘. Ito ay makakamit kapag ang Kaharian ng Diyos ay ganap na naitatag. Sa oras na iyon:

3 Narinig ko ang isang malakas na tinig mula sa trono, “Tingnan ninyo, ang tahanan ng Diyos ay nasa piling na ng mga tao! Maninirahan siyang kasama nila, at sila’y magiging bayan niya. Diyos mismo ang makakapiling nila at siya ang magiging Diyos nila. 4 At papahirin niya ang bawat luha sa kanilang mga mata. Wala nang kamatayan, dalamhati, pagtangis, at paghihirap sapagkat lumipas na ang dating mga bagay.”
Revelation 21:3-4

Hope Contrasted

Isaalang-alang ang pagkakaiba sa pag-asa na sinabi ni Paul, kumpara kina Dr. William Provine at Woody Allen.

Kapag ang nabubulok ay napalitan na ng di nabubulok, at ang may kamatayan ay napalitan na ng walang kamatayan, matutupad na ang sinasabi sa kasulatan: “Nalupig na ang kamatayan; lubos na ang tagumpay!”

55  “Nasaan, O kamatayan, ang iyong tagumpay?
Nasaan, O kamatayan, ang iyong kamandag?”

56 Ang kamandag ng kamatayan ay ang kasalanan, at ang kapangyarihan ng kasalanan ay nagmumula sa Kautusan.
Apostle Paul in 1 Corinthians 15:54-57

Ang isang tao ay dapat magkaroon ng mga maling akala upang mabuhay. Kung titingnan mo ang buhay ng masyadong matapat at masyadong malinaw na ang buhay ay nagiging hindi mabata dahil ito ay isang napakasamang negosyo. Ito ang aking pananaw at palaging naging pananaw ko sa buhay – mayroon akong napakasama, pesimistikong pananaw dito… Nararamdaman ko na ito [ang buhay] ay isang malungkot, masakit, bangungot, walang kabuluhang karanasan at ang tanging paraan na magagawa mo Ang maging masaya ay kung magsisinungaling ka sa iyong sarili at niloloko ang iyong sarili.”
Woody Allen – https://news.bbc.co.uk/1/hi/entertainment/8684809.stm

“Ipinahihiwatig ng makabagong agham. Walang anumang layuning prinsipyo. Walang mga diyos at walang mga puwersang nagdidisenyo na makatuwirang nakikita. Pangalawa, walang likas na moral o etikal na mga batas, walang ganap na gabay na mga prinsipyo para sa lipunan ng tao. Ikatlo, nagiging etikal na tao ang tao sa pamamagitan ng pagmamana at impluwensya sa kapaligiran. Iyon lang ang mayroon. ´Pang-apat kapag namatay tayo, mamamatay tayo at iyon na ang katapusan natin.”
W. Provine. “Evolution and the Foundation of Ethics”, sa MBL Science, Vol.3, (1987) No.1, pp.25-29. Si Dr. Provine ay propesor ng History of Science sa Cornell University

Aling pananaw sa mundo ang gugustuhin mong buuin ang iyong buhay?

The post Bakit Pinahihintulutan ng Mapagmahal na Diyos ang Pagdurusa, Sakit at Kamatayan? appeared first on Naiintindihan ang Mabuting Balita.